paalala sa sarili.
1. matulog ngayong gabi ng mas maaga sa 12 mn para mabawasan ang zombie eyebags.
2. gumising ng 5:30 ng madaling araw dahil mabagal akong kumilos.
3. magpaka-prim and proper muna bilang mga bagong tao ang makakasalamuha. chos.
bagong buhay na ‘to. camownst. 
dahil feeling ko close-closean na tayo, magkikwento ako ng something medyo kadiri. kung sosyal ka, eeew. wala ng hiya hiya ‘to.
bata pa lang ako, sipunin na ko. at hindi yung pagkainom ng decolgen e wala na type of sipunin. ako yung tipong ilang buwan ang tinatagal bago gumaling. akshali, identity ko na yan kahit nung hayskul pa lang. ako yung maganda pero sipunin sa class. chos. maganda lang talaga ang identity ko. best companion ko na ang hand towel, hindi ko alam baket hindi uso ang tissue sa ‘kin nun. meron akong paboritong teknik para di naman gaanong wa poise sa klase. kapag biglang umiingay o sabay-sabay tumatawa ang mga kaklase, dun ko sinasabayan ng singa. para walang makarinig da ba? i’m so smart! syeeet! kaya lang isang araw, humirit yung seatmate ko na tawagin na lang natin sa pangalang troy dahil sikat si troy montero nung hayskul days at feeling nya magkamukha sila. sabi nya, o tahimik klase ngayon, di ka makasinga no? wapak! nagulat akong may nakadiskubre ng deep dark sikret ko. antagal na pala nya ko pinagtatawanan ng palihim tuwing gagawin ko yun. sus, kakahiya naman.
nung christmas party nung 4th year ako, nagulat ako ng magkasamang humarap sa ‘kin yung dalawa sa limampung nanliligaw sa ‘ken. ahehehe. sige na nga, 49 lang sila. mabalik sa dalawang boylet, nagulat ako ng inabot nila ang regalo nila sa ‘kin. ‘joint’ na daw sila sa regalong yun. in short, isa lang ang regalo nilang dalawa sa ‘ken. acheche. wala man lang sense of competitiveness. ampanget. may speech pa silang “alam naming kelangang kelangan mo yan” with matching ngisi factor. e di eksayted naman ako buksan pag-uwi ko. ano kaya yun? 5110? hindi ko alam kung magpapasalamat o mapipikon ako sa nakita ko pagbukas ko ng regalo. dalawang hand towel. mickey mouse ang design. ampfffft.
ayan, may sipon na naman ako. may magreregalo kaya uli ng hand towel? 
malamang after ng post na ‘to, wala na. shet.
i have a feeling na matatawa na lang sa ‘ken ang mga kapwa isko/iska na makakabasa nito lalo na yung mga film students (tama ba yoshke?)…so ayos lang. natatawa rin ako sa sarili ko.
kras ko si ramon bautista. at inadd na nya ko sa multiply. and pordat, kinilig ako. weeee. nyahahaha.
dati, nakita namin sya ng friend ko habang naglalakad kame sa eastwood. nastuck ako sa pwesto ko at wala kong nasabi kundi “shet, si ramon bautista. shet, si ramon bautista.” don’t worry ser ramon, di naman ako stalker. masaya na kong inadd mo ko. at astig sobra ng mga photos na kuha mo.
yun lang. it’s a lotta fun. masyado na kayong maraming alam sa ‘ken. nyahahahaha.
CHOS! hahahahahahaha. wish ko lang. gusto ko lang ng title na magrarhyme. at syempre yung pinakamalandi ang pumasok sa isip ko. kumusta naman.
natutuwa lang ako na sa maigsing panahon ko dito sa wordpress ay may ilang tao na nakatukoy sa munti kong blog (bukod sa dalawang kaibigan kong suki sa comments at in fairnes ay nagbabasa ng entries ko kahit walang bayad, nyaha!) . 551 hits and counting as of this moment. alam kong tuldok lang yan kumpara sa hits ng mga idolo kong bloggers tulad ng mga naka-link sa gilid ng page ko, pero masaya na kong malaman na may nagtyatyaga sa mga kalokohan at kaartehan ko sa buhay.masayang makitang sinama ka na sa blogroll ng mga malulupet at idolong bloggers. at higit sa lahat, panalo ang makipagkulitan/palitan ng comments sa mga bagong kaibigan sa blogville.
sa ‘yo na nagbabasa nito at sa mga bagong kakulitan, ala ka siguro magawa sa buhay no? este salamat! salamat sa pagbisita. salamat din kung plano mong mag-iwan ng masasayang comments. exchange links na rin para super friends na tayo. masarap makitang tumataas ang linya sa graph ng blog stats, da ba?
spread the love!
malulungkot ako pag umuwi na sa probinsya ang mga kapamilya ko. eto isang dahilan baket bumabaligtad mundo ko pag andito sila sa syudad. lesson of the story: wala.
tita ko: beynte tres ka na di ka pa nagkakaboypren?
ako: beynte dos lang ako. sa july pa ko magbebeynte tres.
nanay ko: anak, eto 500. bili ka ng boypren.
nyahahahaha. muntik na ko tumambling. ma naman, ayoko ng call boy for a boyfriend please. on second thought, pwede bang bilhin si derek ramsay ng 500 petot?
hindi pa natapos ang usapang boypren sa mga ganung dialogue. nagseryoso rin naman sila. may mga pangaral tungkol sa pagboboypren and stuff. ang nanay ko, naglitanya na ng mga naging boylet nya. yikes, i don’t need to hear that mom (ang arte ?). pero kahit tumatawa-tawa lang ako, alam kong tama lahat ng point nila. basta ang bottomline, careful lang. okey maglaro magmahal basta ingat lang.
OMG?!!!! weyt a minute kapeng mainit! teka teka! tama ba ang narinig ko? may permiso na ba akong magboypren!?! after 10 years!!! is dis por real or wat? ay, ang saya! magpapainom ako! nyaha!
naalala ko tuloy ang usapan namin ng nanay ko nung isang araw.
nanay ko: may boypren ka na?
ako: wala!!!!
nanay ko: wag muna. pag mga 42 ka na, pwede ka nang magboypren. pag mga 50 ka na, magpakasal na kayo.
ako: bwakanangshet! *hulog sa upuan*
anak ng tinapa! ayos talaga ‘tong pamilya ko.
may isa pa palang pamatay na dialogue. nung isang gabi naman ‘to.
ako: naawa naman ako kay ********. nagdadrama. mahal daw nya ko. e ano namang gagawin ko.
lola ko: hayaan mo sya. karapatan nya yun.
yun ang pamatay na sagot! panalo talaga ‘tong si lola. ayos.
eto pa isa.
tita ko: dapat pag mga 28 ka na, mag-asawa ka na.
ako: yun din ang ideal marrying age ko. pero maghahanap muna ko ng boypren ha.
nanay ko: ano ano? mag-aasawa ka na?
tatay ko: sa may 28 daw mag-aasawa na sya.
ROTFL. hahahahahaha.
ako ang tipo ng taong walang kahilig-hilig makipag-usap sa phone, lalo na kung ayoko ang kausap ko. pero naman, ang saya-saya ng mga telebabad moments ko these past few days. ang saya lang. panalo ang mga quotable quotes at kacheveran factor.
malamang, wala naman makakarelate sa post na ‘to bukod sa dalawang taong katelebabad ko.pero walang pakealamanan, isa ito sa priveleges ng may sariling blog. kaya blog na rin kayo!
hyper mode pa ko. may nag-aaya sa ‘kin makipag-inuman. sumakay lang daw ako ng jeep papuntang espana at bumaba sa blumentritt at susunduin nila ko sa kanto.
nyahahahaha.muntik na ko mahulog sa upuan ko. may ganun? mukha ba talaga kong lasinggera? natawa naman akong kelangan ko pang magcommute ng alas dyes ng gabi para makipag-inuman. panalo. pero nagpramis ako na papakabait muna ko. for now. chos.
may mga luma at bagong bigla na lang umeeksena. out of nowhere. hala, may ganun? bakit kaya?
am i looking good or what?
hahahahahahahaha.
etchosera. ambisyosa. feelingera.
^__^
mga pumansin