23 and 2 days old

more birthday thoughts. ewan ko kung bakit bibong-bibo ang heart ko ng araw na yun e wala naman akong ginawang special. walang party, walang inuman, whatsoever. bakit sobrang naamaze ako sa fact na happy ako? kasi never pa ko naging masaya sa birthday. lagi akong depressed sa araw na yan, dun ko nararamdaman ng big time ang mga kulang sa buhay ko, etc. same with new year. ang ironic lang ng dating sa ‘kin pag binabati ako ng happy new year o happy birthday kasi ang totoo, hindi naman ako happy.

pero this time, seryosong masaya ako. sabi ko nga, wala namang espesyal. greeting ng mga kaibigan at kamag-anak, konting kainan sa office (courtesy of my bosses kaya wala akong ginastos, yey!), dined out with a friend, some alone time, and then the day’s over. peaceful siguro yung tamang term. yung pakiramdam na kahit may mga kulang pa, marami ka pang bagay na hinahanap o gustong makuha, o may mga konting problema, nahanap ko na yung tamang balanse. siguro nga nasa maayos na disposisyon na ang aking magulong utak. kahit may mga post dito na nagpapaka-emo ako,  generally, masaya na ko. gone are the super dramatic emo days kahit wala namang valid at seryosong dahilan. parang distant memory na lang sya. hindi lang talaga maiwasang maupset paminsan-minsan kasi hindi naman perpekto ang mundo, we all have our own crosses to bear, responsibilities to fulfill, people to deal with, goals to strive for. most of the time, i feel that i don’t know what i’m doing and yet i seem to somehow find my way out through all the confusion. dahil lab ako ni papa jesus kahit lukaret ako. at yung mga kulang at mga pain na nagpapalungkot sa ‘kin before, pinapag-aralan ko syang ichannel into something positive. sheeeet, ang seryoso. hindi na naman bagay sa ‘kin. gusto ko lang maalala na at 23, unti-unti ko ng nahahanap yung peace na kailangan ko.

before i turn 24, gusto ko sana makapagtravel na abroad (kahit vacations lang sa asia), makapagsagada o kaya yung ibang dream destinations ko sa ‘pinas, matagpuan yung fulfillment na hinahanap ko sa career, at syempre lumablayp ng seryosohan (pwede ring laru-laro lang pero syempre mas masaya yung seryosong nagmamahalan kayo and all that cheesiness di ba?). may isang taon pa ko. tira-tira!

###

bilang birthday gift pala sa sarili, nagparebond ako kahapon. wehehe. sa isang araw ko na ipopost ang aking new (and shorter) do.  kumustang mga 5-6 hours ‘ata ako sa salon kahapon. naaliw lang ako kasi korean salon yung pinuntahan ko, toney and jackey sa may tomas morato. sosyal ang place,  maluwag at hindi cluttered.  nakakapanibago, ang tahimik. parang may multa pag nagsalita. namiss ko tuloy yung mga bading dun sa salon sa ‘min, bago ako matapos e nalaman ko na ang buhay nila, mga naging boypren, sinong may utang sa kanila, etc. korean yung mga stylists pero pinoy naman yung mga staff. dahil koreana yung stylist ko (btw, mabait at sobrang sipag nya), napalaban ako ng englishan. ang weird lang, marunong naman akong mag-english pero bakit nung nag-usap kami, parang ako yung naging barok. wala ata akong nasabing buong sentence kundi yes yes, no no, ok ok. nyahaha. 

happy birthday

HAPPY indeed! and i really mean it. i’ve never been this happy on a birthday….ever! well, at least in my teen/adult life.

 to everyone who texted/called/posted a friendster message, salamat! i feel so loved. i’m all giddy and perky today because of you. at marami pang ibang dahilan. mey ganun?  i love love love this day. parang lahat ay umayos ng araw na ‘to. nawala ang bagyo at naging bright and sunny, naaspalto yung kalsada sa may sa ’min na araw-araw kong prinuproblema sa sobrang putik, walang pila sa atm ng bdo… simple mga bagay na nagpangiti sa ‘ken. tenkyu lord, lab nyo po ako talaga.

weirdest, most vivid dream ever

…or should i say, a clear scenario of what could happen to me in a few years if i make one BIG stupid mistake. it’s just too disturbing because it’s one of the major worst things i swore i never want to go through. i don’t know if it’s a warning or a sign (god i hope not). it seemed so real. it felt real. it’s not like the usual dream where i can’t sometimes identify faces or i can’t make sense of the situation. this was different. the scenario was too messed up i’m still really bothered. i know it’s just a dream, i know…i hope…

on a different note, it’s raining like crazy a couple of days before my birthday. story of my life. rain. storm. gloomy skies. shit, ang emo. hahaha.

the wish list

yep yep, malapit na malapit na ang bertdey ko. camownst! kabirthday ko si nelson mandela at vin diesel (wow, magkalevel). eto rin ang napredict na doomsday daw sa ‘pinas. pffft, ang pangit di ba. pero pinabulaanan na yan ng mga kumpare ko sa phivolcs, dahil birthday ko daw…hindi pwedeng lumindol. kaya wag matakot at lalong wag magpanic buying, sit back and relax mga kapatid, hindi tayo papabayaan ni papa jesus.

dahil bertdey ko naman, eto na ang aking bonggang-bonggang wish list. for the first time, achievable ang mga nasa listahan ko ngayon. narealize ko lng kasi na sarili ko lang ang niloloko ko pag winish kong makasama ng isang gabi si wentworth miller manalo ng lotto kung di naman ako bumibili ng tiket di ba? kung sakaling maramdaman ng busilak nyong puso na iregalo sa ‘kin ang kahit alin sa mga ‘to….grabe, papacanton ako talaga. pramis. o sya, bago pa mapunta ‘to sa kung saan…dis is it na.

a. MATERYAL

1. isang pares ng chucks/pwede rin maraming pares

2. UP centennial jacket/o kahit anong UP jacket

3. i pod/pwede ring yung tig 2k na mp4 na mukhang i pod

4. head to toe blair waldorf outfit (di ko alam kung san ko sya susuotin pero walang pakialamanan)

5. complete dvd set ng the office

6. cute na dress/dresses

7. christian loboutin shoes (achievable daw ‘o)

8. hoodie jacket (jacket na may hood? basta yun)

9. pang-make up (bawal ever bilena)

10. SLR (jane, igift wrap mo na yang kamera mo,wahahaha)

b. DI-MATERYAL

1. lalaki/boylet/kachever/lablayp - yung masaya kasama at masarap kausap, walang girlfriend o ibang kalandian, may matinong trabaho naman para mag pang-date kame, kawavelength ng utak ko, yung hindi takot sa ‘kin at kaya akong alagaan o kaya awayin pag nag-iinarte ako sa buhay,  may element of suprise at kilig factor sa katawan, yung may itsura - read:hindi pangit pero hindi rin naman sobrang gwapo o tisoy (kasi baka magmukha akong alalay nya), bonus points na rin kung delicious maganda ang katawan, at sana at least 5′8″.

2. matuloy ang first out of the country travel na pinaplano namin. (di na daw sya tuloy.how sad. )

3. more travel sa ‘pinas. marami pa kong gustong puntahan.

4. happiness, peace of mind, good health sa ‘kin, sa mga mahal ko sa buhay, at sige na nga sa buong mundo na rin

5. isang buong araw ng pampering at pagrerelaks

6. maglose ng 5 lbs at ang walang kamatayang beach body

7. sweet sweet surprises

8. luke landrigan in the flesh, preferably shirtless

pero hindi naman talaga ako mapili. kahit 30pesos na load lang, masaya na ko. o di ba, nag-assume na naman akong may gustong magregalo sa ‘kin. naaanticipate ko lang na medyo masakit sa bulsa ang mga plano ko para sa birthday na ‘to kaya ijajustify ko na lang na lahat ng mga nagastos/gagastusin ko hanggang august ay part pa rin ng celebration ko - parang Showbiz Central month long anniversary. mas masayang mag-ipon ng memories at experiences at adventures at photos at regalo. alaveet alaveet!

7 years later

one of my three needs? check!

sa gitna ng malakas na tawanan, maingay na kantahan, bigayan ng regalo, tequila sunrise, screwdriver at margarita….may bigla lang akong naisip. ang laki na ng pinagbago namin. hindi ko na maalala yung dating kami - sa itsura, sa ingay, sa personalidad, sa desisyon sa buhay. sa tingin ko naman, walang masama dun. tumatanda, lumalawak ang mundo…ang mahalaga, hindi nawawala ang samahan.

so it’s just like old times…except that it’s not. maybe it’s even more fun than what we used to have. but, it still feels like home. i’m growing up.we’re growing up…and i’m loving it.

Change; we don’t like it, we fear it, but we can’t stop it from coming. We either adapt to change or we get left behind. And it hurts to grow, anybody who tells you it doesn’t is lying. But heres the truth: the more things change, the more they stay the same. And sometimes, oh, sometimes change is good. Oh, sometimes, change is … everything.

hope, almost

delayed reaction

…on grey’s anatomy:

i couldn’t be happier about how things ended. there is hope for the merediths in the world…there is hope for cynics with major trust issues but secretly-hoping-for-a-happy-ending. haha. pinersonal?

I’m still mad at you and I don’t know if I trust you, I wanna trust you, but I don’t know if I do. So I’m just gonna try, I’m gonna try and trust you. Because I believe that we can be extraordinary together rather than ordinary apart.

###

…on gossip girl

why would you give us something to hope for when you would crush it in the end anyway? waaah! still, the kilig moments are sooo worth it. chuck-blair forever! camownst!

Chuck: Let’s take it slow this time. Do it right.
Blair: Blegh… Chuck Bass is a romantic, who knew?
Chuck: Now you do, and it’s all that matters.

oh, love! ….or something like it

in memoriam

dahil wala ng nagpapakarga at humahalik sa pisngi ko pagkagaling ko ng opisina, wala ng humihiga sa tyan ko para gisingin ako sa umaga pag tumunog na ang alarm ko, wala na kong pinapasalubungan ng cheesy ensaymada ng shopwise, nagpapaalis sa ‘kin sa upuang kulay dilaw kasi teritoryo nya yun, at dahil wala na kong kalarong masungit at makulit at malambing….

miss pa rin kita…

                                                            bapbap babon

                                                  july __, 2005 - june 30, 2007

you cut me open but i’m no longer bleeding

there was a point when i wanted to hate you for making me feel so much over nothing. then i realized it all seems like a distant memory. right now, it’s not about you anymore. it’s about realizing what i’ve been missing all along.

i thought i knew it all; i thought holding hands or leaning on someone’s shoulder are just cliches from sappy love songs and cheesy romantic movies - until i had them. for the longest time, i’ve been so used to taking care of myself and building walls around me so people wouldn’t take advantage of my vulnerability. then you happened. for the first time, i didn’t feel so alone. it finally felt like someone was out there to protect me or save me from the mess that i was. i wanted someone to make me whole.  i just wanted to have someone, or rather…the feeling of belonging to someone.  it turns out, I NEVER  REALLY WANTED YOU AFTER ALL. YOU JUST HAPPENED TO BE THERE, with your easy words and sweet lies. but that didn’t change the fact that you were nothing more than a wayward boy out to break a poor girl’s fragile heart because you did not know what you wanted.

i hate to break it to you but i’m the farthest thing from being a poor girl with a fragile heart. i’m a kickass girl with the heart of a fighter, the kind of heart that has been tested and crushed and ripped apart far too many times but is still alive and beating and fighting like it has never been scarred before.

you see, it’s not about you anymore. i am way past the YOU drama. you were just a phase i’ve gotten over somehow. it’s about the search…or rather, the wait for that someone. i missed out on a lot of things before because i was too scared. to be fair,  i’m giving you a little credit for making me let my guard down because for the first time i actually think i’m ready for the real thing - not the fairytale mushy whatever but the heart-wrenching, messy, ridiculous, complex, and painful kind of thing. i still think you’re a liar and a player so screw you…but thanks to you, i am no longer that doe-eyed hopeless romantic little girl i used to be.

for the record, you didn’t break me. you never had the right to break me. you just cut me open and i’m more vulnerable than ever before. yet i feel better somehow. i’m flawed. i’m human after all.

in the zone

i’m generally happy these days. i actually believe being happy is a choice. life is simple, we just complicate it. so everytime i feel like turning into the old me (there’s a reason why this blog is described as the brand new stories of an ex-drama queen), i try to to see the positive side in things and look for that magic rainbow (blame david cook for the lack of a better term) whatever. so statements like  “someday things will make perfect sense, so for now laugh at the confusion”…i get that.  i believe in that. it’s just that the “right now” part kind of sucks and don’t make any sense to me. i know i’m not supposed to understand everything right now but i wish i could, even just a bit of it. do i even have a point here?

all i’m saying is even just for today, can i be the same old vulnerable me? spare me from the optimism crap because all i can say  is screw it and that doesn’t sound so nice. i’m turning the lights off, playing some boyce avenue in full volume, keeping my lips sealed…in short,  not care about the rest of the world (which i used to be really good at).

just for tonight. tomorrow, i’ll try to be better.

guy in purple

nagpost ako ng i need alcohol, a man, and a massage * na shoutout sa friendster ko at nag-alala ang kaibigan ko na pag may estranghero na naligaw sa friendster ko , he/she would think i’m a good girl gone wild, something to that effect. pero kasi, totoo naman ang mga pangangailangan na yan e. jaded at lost at detached sa mundo ang pakiramdam ko these days, at yan ang eksaktong mga kelangan ko sa buhay. hahaha.

nung friday night, natupad na yung una. ayos lang kahit bangenge ako kinabukasan, ang mahalaga kahit paano natulungan ko ang isang kaibigan na walang ibang masasandalan ngayon kundi ako. kung mas may kakayahan lang akong alisin sya sa hirap na kinalalagyan nya ngayon, ginawa ko na. hala, sige. walang malaking problema sa vodka cruiser at san mig light at redhorse at yosi. patay tayo nyan.

random thought: masaya ang social life kaya lang….mas masaya sana kung may kasabay na  bonggang-bonggang lablayp di ba?

###

alam nyo ba yung storya sa likod ng kantang again ni lenny kravitz? ako alam ko, at nangyari ata sa ’kin yan kahapon. hayyyys. dahil hindi ko naman kayang gumawa ng kanta na tulad ni len (nickname basis kame?), mananawagan na lang ako. sa lalaking mukhang basketbolista na nagbabasa ng readings sa coffee bean trinoma kahapon: feeling ko ikaw na ang matagal kong hinihintay. sana lang di ka masyadong torpe di ba? puteeeek, sayang! pordat, inassume kong type mo ako. ^__^ walang pakialamanan. babae lang. kinikilig din.  tatlong kilometro ito. nyahahaha. isang malaking sayang lang talaga! huwaw, anong kalandian ito? 

###

nagmature na pala kami, ngayon lang namin nararamdaman. masarap kasabay ang pinakamatalik mong kaibigan sa pag-grow mo bilang tao. hindi lahat ng pagkakataon, kaya mong maging masaya pero masarap na may karamay ka pag kelangan mong maging mahina at may kamay na aakay sa ‘yo pag handa ka na uli maging malakas.

“oh my god, georgina.”  

the perfect catch

i think i know one. she’s…

compassionate.generous.can light up a room with her smile.never runs out of surprises for people she loves.bursting with ideas.great cook.knows how to listen and care for someone without crossing the line.laughs like a lunatic (don’t even get me started with the way she dances!).celebrates life with so much passion.beautiful.sexy as hell…and so much more!

if i were a guy, she’s the girl i’d dream of bringing home to mom.

 ang tendencies…hmmm. hahaha.

i think you have everything you need except for one thing…and i wish you finally find peace in knowing that you’ve found the one worthy of all that love bursting out of you.

happy happy birthday LEN! alavya girl. ^___^

 

salamat sa ‘yo UP

wala na sigurong mas hihigit pa sa kurot na hatid ng kantang ‘to.

U.P. naming mahal, pamantasang hirang

Ang tinig namin, sana’y inyong dinggin

Malayong lupain, amin mang marating

Di rin magbabago ang damdamin

Di rin magbabago ang damdamin.

Luntian at pula, Sagisag magpakailanman

Ating pagdiwang, bulwagan ng dangal

Humayo’t itanghal, giting at tapang

Mabuhay ang pag-asa ng bayan

Mabuhay ang pag-asa ng bayan.

oo, marami na at mas marami pang magagandang nangyari at mangyayari sa buhay pero sa tingin ko, iba pa rin ang angas at saya ng pagiging isang iskolar ng bayan. ang apat na taon ko sa unibersidad ang golden age ng buhay ko. hahaha. ang keso. mahal na mahal ko ang peyups. mahal ko ang bawat alaala - ang hirap, ang puyat, mga propesor, kaibigan, kakilala, ang mga aral, sakit at takot, ang hell week, ang block L2, ang mga ngiti at malalakas na tawa, kilig factor, mga uno at singko, ang organisasyon, mga gusali at tambayan, ikot at toki, UP fair, ang mga lakad, groupwork, fighting maroons at UP pep, ang mga perstaym experiences, ang isaw at footlong, ang vandal sa girls’ CR, ang pagtulog ko sa library, overnight sessions, mcdo philcoa sessions, ang bluebook at santambak na readings…kung lalahatin ko, walang katapusan ‘to. dahil hindi ako makakasali sa mga pakulo bukas,  gusto ko lang ipagdiwang sa sarili kong paraan ang ika-sandaang taong kaarawan ng pinakamamahal kong unibersidad na sya ring ikatlo kong tahanan.

photo from homepage.mac.com/jdalisay/blog/FJ3650.html

SALAMAT OBLE. MABUHAY KA!

girl crush #1

or as len and i fondly call it, tendencies… halaaa! weh!

haley williams of paramore

###

AIN’T EASY BEING GREEN

if you haven’t seen the hulk, go see it now. catch the last full show if you can. nagmadali? edward norton is da man! i want to be liv tyler just to get him to look at me like that. juice ko, natunaw ako. ganda ganda ganda. there’s a surprising cameo at the end. i’m loving the superhero summer movies this year. it’s good that these movies feature amazing character actors like edward norton and robert downey, jr (for iron man). about time they get box office hits like these. SEQUELS please! and make it good!

tatay’s day

bukas na ang father’s day. bukas din ihahatid ko sa airport ang tatay ko dahil pabalik na uli sya sa bansang kanyang pinagtatrabahuhan.

kaya kesa magsulat ng mahabang post, mas pipiliin kong i-spend ang natitirang oras na magbonding kami ng aking tatay.

happy father’s day sa lahat ng mga ama, lalong-lalo na sa tatay kong magaling magluto, pamatay pumunch-line, at weirdo sumayaw. aylabyu pa. 

bukas na lang ako malulungkot.

kahit walang internet sa heaven, gusto ko na rin batiin ang mga una at dalawang tatay ko - si lolo at tito jun. tenkyu lord dahil hindi ko naramdaman ang pagkawala ng  taong nagkulang sa responibilidad nya bilang sobra-sobra ang binigay mo sa ‘kin, tatlong mapagmahal at makukulit na tatay.  lab nyo po talaga ako. happy father’s day na rin po. pakisabi na ring miss ko na silang dalawa pero hindi pa time para magbonding kame ha.

 

get wasted

gusto ko magpakalasing ngayong gabi. yung lasing na gumagapang na ko sa sahig o buhangin o damuhan kung nasan man ako at sumusuka ako sa lababo o sa sahig o sa lupa o kung nasan man ako (lasing ako kaya kunyari di ko maalala okey?). yung bawat sentence na lumalabas sa bibig ko ay may kasamang putangina bilang isang indikasyong lasing na ako ay ang hobby kong magmura kahit hindi naman applicable sa sitwasyon. at yung nagsisimula ng mangati ang balat ko at namumula na ang tyan ko dahil ang totoo nyan e allergic ako sa alcohol. yung paggising ko ng umaga ay pagsisisihan ko yung mga pinagsasabi o pinaggagawa ko ngayong gabi at mapapamura na naman ako sa katangahan ko. self-destruct mode ito. i hayrett.

first day funk

paalala sa sarili.

1. matulog ngayong gabi ng mas maaga sa 12 mn para mabawasan ang zombie eyebags.

2. gumising ng 5:30 ng madaling araw dahil mabagal akong kumilos.

3. magpaka-prim and proper muna bilang mga bagong tao ang makakasalamuha. chos.

bagong buhay na ‘to. camownst.

Protected: epiko

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

ecstatic ^___^

warning: fangirling to the highest level. if you hate my fangirling in previous posts, you’re gonna throw up in this one. read at your own risk. okey?

isa ito sa pinakamasayang araw ever! ever! dahil nalaman kong darating ang pinakamamahal kong banda in da whole wayd world! ang bokalistang minsan kong pinangarap na mapangasawa (nyaha!).ang bandang kumanta ng future wedding song ko (hala, katakot.may ganun na?!). ang pinakamagandang boses sa buong mundo. okey, OA sa intro. mga kapatid, eto ang dahilan ng panandaliang kabaliwang ito.

LIFEHOUSE live in manila - july 26, saturday, 8:00 p.m.,araneta coliseum

oh.em.geeeeeeeeeeeeeee! i’m gonna die like right now. ang arte arte ko! hahaha. rewind tayo ng konti. naglalakad ako kanina sa SM north ng mapadaan ako sa ticketnet. napatigil ako sandali ng biglang mahuli ng mata ko ang salitang life sa likod ng customer service person na isang buong palette ata ng blue eyeshadow ang inubos sa mata nya (anong konek?). pagkaalis nya, tumambad sa ’kin ng buo. lifeguard pala. hindi nga. taena! LIFEHOUSE nga! for a moment ay nawala ako sa sarili ko. nanghina. at napa-shet shet shet. ng malakas. as in malakas. napalingon yung nasa unahan ko sa counter at napatingin lahat ng customer service pipol. akala ‘ata natae na ko or something. nagpacute na lang ako at tinanong si blue eyeshadow girl kung magkano ang tickets. feeling ko lahat sila napailing na lang sa ‘kin pagtalikod ko. keber. ang alam ko lang, darating si jason wade sa aking birthday month! weeeee! di ko alam kung enough na tong fangirling na ‘to para idescribe ang lebel ng pagkatuwa ko. basta. kanya-kanyang trip lang yan. ang alam ko lang, lab ako ni lord sa birthday gift na ‘to. weeee! happy happy joy joy. i feel so giddy. i wanna do the happy dance! life is full of happy surprises. aylaveeet!!!!